Ὁ θάνατος ἀποτελεῖ γιά τόν ἄνθρωπο κάτι τό φοβερό, ἀποτρόπαιο, συγκλονιστικό, ἀλλά κυρίως ἀναπόφευκτο. Ὅσο καί ἄν προσπαθεῖ νά μήν τόν σκέφτεται καί νά ἐνεργεῖ σάν νά μήν ὑπάρχει, ἐκεῖ­νος κάνει συνεχῶς ἐμφανή τήν παρουσία του, προσδίδοντας θλίψη, μελαγχολία, ἀ­πελπι­σία. Ὑπό συγκεκριμένες μόνο προϋ­ποθέσεις, τίς ὁποῖες θά ἀναφέρουμε παρακάτω, μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά τηρήσει μιά

Γιά τόν κάθε Χριστιανό εἶναι αὐτονόητο ὅτι ὅλη του ἡ ζωή εἶναι μιά προετοιμασία γιά τήν ἡμέρα τῆς ἐκδημίας του. Εἶναι γνωστή ἡ φράση πού διαβάζουμε σέ ἱστορίες τῶν Γεροντικῶν: «Ὅπου εὑρῶ σε, ἐκεῖ καί κρινῶ σε». Ὑπενθυμίζει δηλαδή ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο ὅτι θά τόν κρίνει ἀνάλογα μέ τήν πνευματική κατάσταση, στήν ὁποία θά

Ὁ θάνατος θεωρεῖται τό κοινό χρέος, τό ὁποῖο πρέπει νά ἐξοφλήσει κάθε θνητός. Ἄν καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά πεθάνουν, ὑπάρχουν τεράστιες διαφορές στόν τρόπο θανάτου καθενός. Ἄλλοι πεθαίνουν ξαφνικά καί αἰφνίδια, εἴτε στή δουλειά τους, εἴτε στόν δρόμο, εἴτε στό αὐτοκίνητο, εἴτε ἀλλοῦ. Ὁ θάνατος αὐτός εἶναι πολύ τραγικός, καί γιά τούς συγγενεῖς, οἱ

Εἰσαγωγή Ὁ θάνατος ἀποτελεῖ μυστήριο γιά τόν ἄνθρωπο. Εἶναι πέρα καί ἔξω ἀπό τήν φύση του, ἀφοῦ ὁ Θεός τόν ἔπλασε ἀθάνατο. Μετά τήν πτώση του ὅμως καί τήν ἔξοδό του ἀπό τόν Παράδεισο, ὁ θάνατος εἰσῆλθε στήν ἀνθρώπινη φύση καί ἔγινε ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου. Ἔπρεπε νά ἔρθει ὁ ἴδιος ὁ Θεός στήν