Ἡ τελειότητα τῶν ἀρετῶν εἶναι ἡ ἀγάπη, ἐνῶ ἡ τελειότητα… τῶν παθῶν εἶναι ἡ αὐτοδικαίωση. Ἡ αὐτοδικαίωση εἶναι μία ἀσθένεια ἀπό τήν ὁποία πάσχουμε πολλοί. Σέ ὅλη του τή ζωή κανείς προσπαθεῖ νά αὐτοδικαιωθεῖ, νά στήσει τή δική του δικαιοσύνη. Κάποια χαρακτηριστικά τῆς εἰκόνας πού παρουσιάζει αὐτός πού ἐπιδιώκει νά αὐτοδικαιωθεῖ εἶναι τά ἑξῆς: Προσπαθεῖ

Τά μεγάλα πάθη τῆς ψυχῆς, θέλοντας οἱ Ἅγιοι νά καταδείξουν τή σοβαρότητα τους, τά χαρακτηρίζουν ὡς λέπρα. Ἕνα ἀπό αὐτά εἶναι καί ἡ μνησικακία. Μνησικακία εἶναι ἡ διατήρηση τῆς ὀργῆς, μία συνεχής κακία, ἕνα καρφί μπηγμένο στήν ψυχή. Τό νά διατηρεῖ κανείς στή μνήμη του ἕνα κακό πού τοῦ ἔγινε καί νά ἐπιθυμεῖ τήν ἀνταπόδοσή

Μεγάλη εἶναι ἡ ἀξία τῆς ἀρετῆς τῆς εὐχαριστίας πρός τόν Θεό. Ὁ ἀνενδεής Θεός δέν ζητάει ἀπό τούς ἀνθρώπους νά Τόν δοξάζουν. Δέν ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεός ἀπό τή δική μας εὐχαριστία. Μᾶς ζητάει ὅμως, γιά τό δικό μας καλό, νά Τόν τιμᾶμε καί νά Τόν δοξάζουμε. Εἶναι καί ἐντολή τῆς Καινῆς Διαθήκης: «ἐν παντί