ΤΑ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ Σέ ὅλες τίς ὀργανωμένες κοινωνίες ὑπάρχει ἕνας τόπος, συνήθως λίγο ἔξω ἀπό τήν κατοικημένη περιοχή, στόν ὁποῖο ἀναπαύονται οἱ κεκοιμημένοι. Ὁ τόπος αὐτός κοσμικά ὀνομάζεται νεκροταφεῖο. Ἐκκλησιαστικά ὅμως, κοιμητήριο, διότι πεποίθηση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅτι ὅσοι ἔχουν ἀναχωρήσει ἀπό τόν μάταιο αὐτό κόσμο, δέν βυθίζονται στήν ἀνυπαρξία, ἀλλά προσωρινά «κοιμοῦνται», ὥστε νά «ξυπνήσουν»

Στήν πατρίδα μας, μέχρι πρόσφατα, τά πάντα ἦταν συνυφασμένα μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη. Οἱ χαρές καί οἱ λῦπες τῶν ἀνθρώπων περνοῦσαν σέ κάθε περίπτωση μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία. Αὐτό δυστυχῶς τά τελευταῖα χρόνια ἔχει ἀλλάξει. Ὄχι μόνο ἐπειδή ἔχει κατακλυστεῖ ἡ πατρίδα μας ἀπό ἀλλόθρησκους πρόσφυγες καί μετανάστες, ἀλλά καί ἐπειδή πολλοί, θέλοντας νά διατυμπανίσουν

Οἱ στιγμές ἀμέσως μετά τήν ἐκδημία κάποιου ἀνθρώπου εἶναι δύσκολες καί τίς πιό πολλές φορές πρωτόγνωρες. Ἰδιαίτερα στίς περιπτώσεις πού ὁ θάνατος εἶναι αἰφνίδιος, οἱ πολύ κοντινοί συγγενεῖς εἶναι τόσο σοκαρισμένοι, πού δέν ἔχουν τήν ψυχική διάθεση καί τή δύναμη νά ἀσχοληθοῦν μέ τίποτα. Πρέπει ὅμως κάποιοι νά ἐπιληφθοῦν τῶν θεμάτων πού προκύπτουν, νά φροντίσουν

Ἡ ψυχή, κατά τόν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, μετά τήν ἔξοδό της ἀπό τό σῶμα, δέν ἀποβάλλει τά πάθη καί τίς ἀρετές πού ἔχει. Δέν μεταβάλλεται καθόλου καί ἀρχίζει σιγά-σιγά νά πορεύεται πρός τόν Δικαιοκρίτη Κύριο γιά νά κριθεῖ γιά τίς πράξεις της. Μέχρι ὅμως νά φτάσει στήν «Τελική κρίση», πού θά πραγματοποιηθεῖ κατά τή Δευτέρα

Ὅταν ἐπέρχεται ὁ θάνατος, πεθαίνει τό σῶμα, ἀλλά ὄχι ἡ ψυχή. Ἀναχωρώντας αὐτή ἀπό τό σῶμα, ἐγκαινιάζει μιά πορεία πρός μιά νέα ζωή. Κατά τόν Μέγα Ἀθανάσιο, ἡ ψυχή εἶναι αὐθυπόστατη καί αὐτοκίνητη, δηλαδή καί μετά τόν χωρισμό της ἀπό τό σῶμα ἐξακολουθεῖ νά ζεῖ καί νά κινεῖται. Στό ἐρώτημα ἐάν ἔχει ἡ ψυχή συνείδηση