Τέσσερις ἡμέρες μετά τήν εἴσοδό μας στό νέο ἐκκλησιαστικό ἔτος, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τήν μνήμη ἑνός μεγάλου Προφήτη. Στίς 4 τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου ἑορτάζουμε τήν μνήμη τοῦ Προφήτου Μωυσέως. Ὁ προφήτης Μωυσῆς ἦταν ἄνθρωπος μέ μεγάλη ἀρετή καί σύνεση. Ἀγαποῦσε τόν Θεό ὅσο τίποτε ἄλλο καί γι΄ αὐτό ὁ Θεός τόν τιμοῦσε, ἀποκαλώντας

Ἡ ἀρχή εἶναι τό ἥμισυ τοῦ παντός, ἔλεγαν πολύ σοφά οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι. Δηλαδή ἀπό τό πῶς θά ἀρχίσει κάτι, ἐξαρτᾶται σέ μεγάλο βαθμό καί ὅλη ἡ ἑπόμενη πορεία του. Πολλές φορές, πρέπει νά κάνουμε κάτι, ἀλλά ἐμεῖς τό ἀφήνουμε, μέ τήν σκέψη ὅτι θά τό κάνουμε ἀργότερα, ὅταν θά ἔρθει ἡ ὥρα του.

(Α΄Κορ. 12, 31) Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν. Μὴ πάντες ἀπόστολοι; Μὴ πάντες προφῆται; Μὴ πάντες διδάσκαλοι; Μὴ πάντες δυνάμεις; Μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; Μὴ πάντες

Ἡ πτώση τῶν πρωτοπλάστων, κοντά στά μεγάλα δεινά πού κληροδότησε στόν ἄνθρωπο, ἐπέφερε καί τό πλῆγμα τῶν διαφόρων ἀσθενειῶν. Ὁ ἄνθρωπος στήν προπτωτική του κατάσταση, δέν γνώριζε τί θά πεῖ ἀσθένεια. Ἔπειτα ὅμως ἀπό τήν παρακοή του στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, εἰσῆλθε στήν ἀνθρώπινη φύση ἡ φθορά, ἡ ὁποία ἐντείνεται πολλές φορές καί ἐπιταχύνεται ἀπό

Ὁ Κύριος στό τελευταῖο διάστημα τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του διδάσκοντας τούς μαθητές Του, τονίζει μεταξύ τῶν ἄλλων: «συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγώ ἀπέλθω, ἐάν γάρ μή ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρός ὑμᾶς» (Ἰω. 16,7). Ποιός εἶναι ὁ Παράκλητος; Εἶναι τό τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας. Εἶναι αὐτό πού ζωογονεῖ ὁλόκληρη τήν δημιουργία καί συγκροτεῖ τόν

«Ὄχι στήν βία». Ἕνα σύνθημα πού βγαίνει μέ πόνο ἀπό τά χείλη τῶν ἀνθρώπων, πού ἐπιθυμοῦν νά ζήσουν σ’ ἕνα περιβάλλον μέ ἠρεμία καί γαλήνη. Κανείς δέν θέλει νά ζεῖ στήν χαώδη κατάσταση τῆς ἀναρχίας, στήν βαρβαρότητα καί τούς βανδαλισμούς. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ βία ξεφυτρώνει κι ἁπλώνει τά πλοκάμια της ταχύτατα! Ὀξύμωρη κατάσταση! Ὅλοι