Ο βασιλιάς Δαβίδ, παρόλες τις υποθέσεις που έπρεπε να αντιμετωπίσει, έβρισκε χρόνο να προσευχηθεί. Εμείς τι κάνουμε; Μπορούμε να καταφεύγουμε στους αγίους, για να μας βοηθήσουν; 

Ζητούμε ο ένας από τον άλλο ενίσχυση διά της προσευχής. Τι προσευχή πρέπει να πούμε; Και αν ξεχάσουμε το όνομα αυτού που μας ζήτησε να κάνουμε προσευχή, τότε τι κάνουμε;

Με την προσευχή, ο μικρός και τιποτένιος άνθρωπος απευθύνεται στον άπειρο, τον παντοδύναμο Θεό. Πώς να απευθυνόμαστε στον τέλειο Θεό, σαν Πατέρα, Αδελφό, Φίλο, ή ξένο; 

Τι είναι η «ευχή» και γιατί τη λέμε έτσι; Ξέρουμε ότι τη λένε περισσότερο οι μοναχοί, μπορούν να τη λένε και οι κοσμικοί; Είναι ικεσία η ευχή ή δοξολογία;

Το κομποσχοίνι είναι ένα μέσο που μας βοηθά να κάνουμε προσευχή. Πώς το χρησιμοποιούμε; Τι λέμε όταν προσευχόμαστε μ’ αυτό; Τι εννοούμε όταν λέμε, ότι κάνω κομποσχοίνι για κάποιον άλλον;

Τι είναι ο κανόνας του πιστού, γίνεται μέσα στα πλαίσια της προσευχής; Ποιος τον δίνει; Πρέπει να γίνεται κάθε μέρα;

Ποια πρέπει να είναι η στάση μας κατά την ώρα της προσευχής; Θα μας βοηθήσει το να γονατίσουμε; Είναι μήπως ασέβεια το να κάνουμε την προσευχή μας καθισμένοι; Έχουμε εξαιρέσεις στην περίπτωση αυτή; 

Φτάνει μόνο η πρωινή και η βραδυνή προσευχή για να επικοινωνήσουμε με το Θεό; Άραγε, μπορούμε να το κάνουμε και άλλες ώρες της ημέρας; Η καθημερινότητα έχει μικρά αιτήματα, είναι σωστό να απασχολούμε το Θεό και με τα μικρά και ασήμαντα;